یه روزهایی از زندگیِ آدم پیش میاد که احساسِ پوچی و بی‌هدفی و بیهودگی می‌کنه...با اینکه ظاهراً همه چی خدا رو شکر سرِ جاشِ ولی تو انگار سرِ جات نیستی...یهو می‌بینی تمامِ برنامه‌ها و اهدافی که داشتی خوردن به بن‌بست..انگار گیر کردی توی یه بازی ماز* و هیچ راهِ فراری پیدا نمی‌کنی..

الان من درست گیر کردم اون وسط‌‌ها...درس و پایان‌نامه، بسکتبال و بازیکنی و مربیگری‌هاش، کار و درآمدِ مکفی و....همه‌ی این‌ها شده‌اند یکی از این دیوارها که دائم می‌خورم بهشون و راهِ نجاتی هم پیدا نمی‌کنم...

*: عکسش رو می تونید اون بالا ببینید.