تلاشی برای نوشتن

**

 

شاید باورتون نشه دو روزه میام این صفحه‌ی ارسال مطلبِ جدید رو باز می‌کنم تا شاید چیزی بنویسم اما بعد از چند دقیقه که خیره می‌شم به صفحه‌ی خالی بیخیال می‌شم و می‌بندمش...نه اینکه حرفی نباشه برای گفتن اما انگار حال و هوای این روزهام رنگ‌ِ دیگری‌ست..رنگی که نمی‌گذاره تمرکز کنم واسه نوشتن، انگار افکارم مثل پروانه‌ای که از پیله در‌اومده دارن فرار می‌کنن...خلاصه زمان می‌خوام تا به سکون برسم...

توی این شلوغی‌ها یه حسِ که داره قلقلکم می‌ده..این‌که آدم‌هایی که از شادی دیگری شاد می‌شن بسیار بزرگوارتر و دوست‌داشتنی‌تر از کسانی‌ هستند که در سختی ها در کنارتن...این به تجربه برام ثابت شده....بیشتر دوستی‌ها وقتی یکی دانشگاه فلان رشته قبول شده یا کاری در شرکتی معتبر پیدا کرده یا با همسری مناسب ازدواج کرده از هم گسسته شده...باور کنید حقیقت داره...انگار پذیرش ِ شادی دیگران روح و قلبی بزرگ‌تر نیاز داره.....

 

**: ساعتِ خونه‌ی جدیدم....روی جعبه‌اش نوشته بود :لحظات مثل پرواز پروانه‌ها گذرا هستند...

 

/ 17 نظر / 14 بازدید
نمایش نظرات قبلی
الهه

در سنگلاخ حيرتم افكنده روزگار ....

مرجان

جدی جدی خیلی فکر کردم به حرفت هاااا!!! خیلی درسته ها!!!!

ارماییل

آره خب به نظرم دستهات همه چیز رو با صبر و تلاش ذره ذره بدست آورده . تعارف نیس

فاطمه

شادی را علت باشیم نه شریک و غم را شریک باشیم نه دلیل[گل] مثال بالا برای تو در دوستی صدق میکنه! امیدوارم روزهای آلبالویی رو تجربه کنی[ماچ] حیف که زائرم وگرنه با ریحانه مراسمتو میترکوندیم[نیشخند]

پرنیان

سلام اینکه ببینی یکی خوشحاله حس خیلی خوبی به آدم میده... میدونی من خودم خوشحالی دیگرانو خیلی دوس میدارم... وقتی حالشون گرفتس ناخوداگاه بقیه هم دپرس میشن! شادباشی فعلا

پرنیان

[عینک]اما خوب... ا من نرفتم[نیشخند] اما خوب میدونی تو لحظات سخت آدم واقعا نیاز داره کسی پشتش باشه ...

مزدا و مهراد

سلام خاله ما کوچولوها که بازهم از این نوشته های فلسفی تون سر در نیاوردیم اما براتون دلی به بزرگی دریا آرزو داریم[گل]

تبسم

سلام وب خيلي قشنگی داری [لبخند][گل]

سمیه

بخواهی نخواهی این جوریه که دوستا می‌رن. توی فیس بوک نوشتم که «همه‌ی دوست‌های آدم بالاخره می‌رن سراغ زندگی‌شون» دیر و زود داره، ولی سوخت و سوز نداره. همه‌ی دوستای آدم می‌رن، همه‌ی همه. آدمی که می‌خواد تنها نمونه باید این هنر رو داشته باشه که دوستای جدید پیدا کنه. اونی که رفته به یک دانشگاه تازه، هم‌دانشگاهی‌های جدید. اونی که رفته یک شرکت معتبر، با همکارای جدید. اونی که ازدواج کرده، با آدم‌های متاهل جدید!!! خلاصه که بخواهی نخواهی همه‌ی دوستی‌ها گسسته می‌شه و البته ارتباطی به درک نکردن شادی ملت نداره. مسیر زندگی آدم‌ها عوض می‌شه، به همین سادگی

یاسمن

بله پذیرش و قبول شادی دیگران بالندگی روح می خواد . امیدوارم همه داشته باشیم .