کودک درون

043438.jpg

دیروز فیلم ؛آتش بس ؛ رو دیدم..خیلی دلم نمی خواد این فیلم رو نقد کنم چون نه صلاحیتش رو دارم و نه یه منتقد حسابی هستم....چند روز پیش در روزنامه خونده بودم که این فیلم رکورد فروش تمام فیلم ها رو در تاریخ سینمای ایران شکسته...حتی رکورد مارمولک رو...!!! البته این رکورد حتما به خاطر دو شخصیت اصلی فیلم و کارگردان نامدار و فمینیستش بوده....اما خب در متن فیلم به یه موضوع جالب اشاره شده بود...

کودک درون....آره هر کدوم از ما یه بچه چند ساله در وجودمون داریم که گاهی اوقات اونه که برامون تصمیم میگیره..اونه که حرف می زنه..اونه که بی قراری می کنه...اگه بتونیم درست درکش کنیم و همراهیش کنیم می تونیم ازش بخوایم جوری رفتار کنه که عقل و منطق بپذیره...وقتی عصبانی هستیم ‍، وقتي حرفهاي بي منطق مي زنيم، وقتي ....خلاصه هر زماني كه كاري مي كنيم كه با عقل منطق جور نيست اونه كه داره تصميم مي گيره...حتما همه شما اگه درست دورو برتون رو نگاه كنيد خيلي ها رو ميبينيد كه با كودك درونشون تصميم مي گيرند...البته به گمونم همه ما يه زمانهايي مي گذاريم اون تصميم بگيره ، حرف بزنه و هركاري دلش خواست انجام بده....اما آدم بالغ اونه كه باكودك درونش رفيق شده باشه و هدايتش كنه....تربيتش كنه و بگذاره اونم ر شد كنه...

حالا كودك درون شما چند سالشه!!!

/ 3 نظر / 4 بازدید
زيبا

مال من فکر کنم چارسال و نيم البته بی دندون !

دختربارانی

اصطلاحات روانشناسیش به کنار، خود قضیه درسته. بارها و بارها این جمله رو تکرار کردیم که فلانی رفتارش بچه‌گانه است. یا فلانی کی می‌خواد بزرگ شه. همینه دیگه. هممون یه رفتارهایی می‌کنیم، که رفتارها و تصمیمات یک انسان بالغ نیستن. تازه من یه نفرو می‌شناسم که برعکسه! کلن شده کودک درون یه وقتایی هم در حد دو سه دقیقه به حرف آدم بالغ درونش گوش می‌ده! خیلی هم حال می‌کنه با اون کودکه. من...من؟ منم که یه مدل دیگه برعکسم! به گمونم توی من یه پیرزن باشه! و همراه من هی پیر و پیرتر شده و بیشتر وقتا اونه که منه! خب اما از شوخی گذشته منم گاه و بیگاه تسلیم این بچه‌هه که تو میگی می‌شم!

دختربارانی

سینمای ایران؟ نقدش کن بابا! سینمای ایران که این حرفا رو نداره! سینمای رئالیستی درب و داغون با سس رمنس درپیت و هندی! مشکل من هم با سینمای ایران همینه! یکی اینکه کلن سینمای رئالیستی و رمنس دوست ندارم. تازه این دوست نداشتن که میگم مربوط به نوع متعالی و باحال این سینماست، نه رئالیسم و رمنس درپیت ایران! منتها تماشاچیه ایرانی هم چیزی جز رئالیسم و رمنس رو نمی تونه هضم کنه..اینه که ما حالاحالاهااا چیزی جز این نخواهیم داشت و اینطوریه که یه شاهکاری مثل هزارتوی پن هیچوقت اینجا خلق نمی‌شه