شهرت

یه چند روزی درگیر مسابقات دانشگاهی* بودم...دیدم که چقدر از عالم بسکتبال دور شده‌ام و چقدر دنیام متفاوت شده....خیلی از بازیکنان تیمِ ما و تیم‌های دیگه واسه خودشون اسم و رسمی داشتند....هرکدوم وقتی وارد سالن می‌شدند با همه سلام و علیک داشتند و خلاصه واسه خودشون سرشناسی بودند در دنیای بسکتبال...داشتم فکرمی‌کردم چقدرمی‌تونه خوب باشه شهرت؟ البته می‌دونم که دردسر‌های خودش رو هم داره ولی خب شاید بشه گفت شهرت بهت نشون می‌ده که کاری که انجام دادی و زحماتی که کشیدی جایی، توسط یه عده‌ای دیده شده....و حالا اگه هیچ‌کس در هیچ‌جایی نشناستت چی؟ یا اصلاً وقتی این دنیا رو ترک کردی کسی هیچ یادی ازت نکنه چی؟ اون وقته که کاملاً معلومه عمرت رو باختی و روزگارت رو بیهوده تلف کردی...

 

*: دوم شدیم

/ 3 نظر / 9 بازدید
یاسمن

مبارک باشه دومی ها .[گل] شهرت هم خوبه و هم بده . اما اگر از آدم به نیکی یاد بشه خیلی خوبه .اصل زندگی یعنی همین .

آزاده حقیقت پناه

این مطلبتون هم مثل سایر مطالب خیلی دلشنین بود خدا کنه خدا یاریم کنه که بتونم برای مردم مثمر الثمر باشم تا اگه فرصتم تمام شد این اتمام فرصت منجر به فراموش شدنم نباشه. البته نه به خاطر منفعت مادی. به خاطر بهره های معنوی

خاله عسل

فافا جون کمتر افرادی پیدا می شن که اونقدر سرشناس باشن که بعد از مزگشون همه بشناسنشون. به نظر من مهم اینه که وقتی اسم یه آدم یه جا میاد همه از آدم تصویر خوبی به ذهن بیارن. [قلب]