گروهی یا انفرادی مساله این است!

 

باشگاه بدنسازی با وجود موسیقی شادی که پخش می‌کنه به نظرم بی‌روحه...یا شاید من اینطور تصور می‌کنم...واقعیت اینه که من بازیکنِ ورزش‌های تیمی هستم و هرگز نمی‌تونم انفرادی و به تنهایی ورزش کنم...یعنی دلم می‌گیره...راستش هر کدوم از این ورزش‌ها(تیمی و انفرادی) محاسن و ویژگی‌های خاص خودشون رو دارند که به نظرم بهتره هرآدمی هردوشون رو تجربه کنه:

بازی‌ها و ورزش‌های تیمی، حس همکاری و مشارکت رو افزایش می‌ده و در ضمن باعث شکل‌گیری بیشتر و بهترٍ شخصیت اجتماعی فرد میشه

ورزش‌های انفرادی اعتماد به نفست رو بیشتر می‌کنه و خودساخته‌تر میشی...ولی خب از استرس بالایی برخورداره و در واقع اگر مسابقه‌ای در کار باشه خودتی و خودت و به تنهایی مسئول نتیجه‌ی بدست آمده هستی...

اما به نظرم بهتره جدای از حضور در مسابقات، هرفردی هردونوع این ورزش‌ها رو تجربه کنه و درواقع یه جوری درگیرشون بشه تا در همه‌ی ابعاد خودش رو پرورش بده...مثلا یه بازی گروهی مثل والیبال و بسکتبال و انفرادی مثل شنا یا همین ایروبیک و بدنسازی....

ولی اونچه که واضحه من ورزش‌های انفرادی رو زیاد دوست ندارم...و همونطور که گفتم من بازیکن ورزش‌های گروهی هستم نه انفرادی....

/ 8 نظر / 17 بازدید
fafa

من که از ورزش کردن فقط 50 تا دراز و نشست در روزاونم با دستگاه رو یاد گرفتم... البته تقصیر معلم ورزشای دوران مدرسه م بوده که با نمرات کمی که می دادند من رو از ورزش بیزار کردند (توجیه میکنم خودمو...)

آرزو مامان آرش

سلام فافالو جان من هم دقیقاً همین احساس را دارم و هیچ وقت از ورزشهای انفرادی به اندازه ورزشهای تیمی لذت نمیبرم. [ماچ]

رگبار

از دید جالبی به این موضوع نگاه کرده بودی . بیشتر می گن آدمهای خجالتی ورزشهای انفرادی رو ترجیح م یدن

یاسمن

فکر کنم تو آدم جمعی و مشارکت رو دوست داری دلت م یخواد با یک گروه بری جلو و این خوبه که آدم این روحیه رو داشته باشه . [گل] البته مقایسه ای که داشتی از نظر ورزش انفرادی و گروهی قبول دارم .

ننه نارگلی و نگار

سلام فافالوجونم چرا بسکتبالو ول کردی دوستم؟ به همین زودی جا زدی؟ هنوز وقت داری با همه ی اینا بدمینتون رو هم امتحان کن!

سهیل

من کلا زیاد از تنهیی خوشم نمیاد تو اون معدود اوقات تنهاییم هم ساز می زنم که تنها نمونم.

ارماییل

راستش خیلی وزرشکار نیستم که هم ورزش گروهی رو تجربه کرده باشم و هم انفرادی . یعنی بهتر بگم تجربه ی .رزش گروهی نداره. اما با توصیفات تو سعی کردم درکم رو به نوشته ات نزدیک کنم. حق با توست گاهی شادی و روحیه ی جمعی خیلی به آدم کمک میکنه و گاهی هم خودساختگی ورزش انفرادی. شاید باید جفتش رو با هم داشت. نه دیگری برای با هم ورزش کردن ترسید و نه از خود ( اون نفس آرام درونمون ) برای ورزش انفرادی.

خاله عسل

قربون حس گروهی و اجتماعیت برم[ماچ]... تو همون بسکتبال رو بازی کن مادر جان. برای روحیه ات بهتره[چشمک]